Кларигет в таблетках — инструкция по применению

Инструкция по применению кларигета в таблетках, описание действия препарата, показания к применению таблеток кларигета, взаимодействие с другими лекарствами, применение кларигета (таблетки) при беременности. Инструкции: Кларигет в гранулах;
Торговое название: Кларигет
Международное название: Кларитромицин
Лекарственная форма: Таблетки, покрытые пленочной оболочкой 250 и 500 мг
Показания к применению:
Атс классификация:
J Противомикробные средства для системного применения
J01 Антибактериальные средства для системного применения
J01F Макролиды, линкозамиды и стрептограмины
J01F A Макролиды
Фарм. группа:
Антибактериальные препараты для системного использования. Макролиды, линкозамиды и стрептограмины. Макролиды. Кларитромицин. Код АТХ J01FA09
Условия хранения:
Хранить в сухом и защищенном от света месте при температуре от 15°C до 30°C. Хранить в недоступном месте для детей.
Срок хранения:
3 года. Не использовать по истечении срока годности.
Условия продажи: По рецепту
Описание:
Таблетки белого цвета, круглой формы, покрытые пленочной оболочкой, с оттиском «CLARI 250» на одной стороне и гладкие на другой стороне (таб-летки 250 мг).

Таблетки белого цвета, продолговатой формы, покрытые пленочной оболочкой, с оттиском «CLARI 500» на одной стороне и «Getz» на другой стороне (таблетки 500 мг).

Состав кларигета в таблетках

Одна таблетка содержит
Үлбірлі қабықпен қапталған 250 және 500 мг таблеткалар

Активное вещество кларигета

кларитромицин 250 мг, 500 мг
250 мг, 500 мг кларитромицин

Вспомогательные вещества в кларигете

натрия кроскармеллоза, лактоза (регуляр), целлюлоза микрокристаллическая (авицел РН 102), повидон К-30, кремния диоксид коллоидный безводный (аэросил-200), магния стеарат, состав оболочки: гипромеллоза (НРМС 5СРS), титана диоксид (Е171), макрогол (PEG 6000), тальк очищенный
натрий кроскармеллозасы, лактоза (регуляр), микрокристалды целлюлоза (авицел РН 102), повидон К-30, коллоидты сусыз кремнийдің қостотығы (аэросил-200), магний стеараты, кабық құрамы: гипромеллоза (НРМС 5СРS), титанның қостотығы (Е171), макрогол (PEG 6000), тазартылған тальк

Показания к применению таблеток кларигета

  • инфекции верхних отделов дыхательных путей и ЛОР-органов (тонзил-лит, фарингит, средний отит, острый синусит)
  • инфекции нижних отделов дыхательных путей (острый бронхит, обострение хронического бронхита, внебольничная бактериальная и атипичная пневмония)
  • эрадикация Helicobacter pylori у больных с язвенной болезнью двенадцатиперстной кишки или желудка (только в составе комбинированной терапии)
  • инфекции кожи и мягких тканей (фолликулиты и рожистые воспаления)
  • распространенные или локализованные микобактериальные инфекции (M.avium complex, M.kansasii, M.marinum, M.leprae) и их профилактика у больных СПИД
  • жоғарғы тыныс алу жолдары мен ЛОР-мүшелердің жұқпалары (тонзиллит, фарингит, ортаңғы отит, жедел синусит)
  • төменгі тыныс алу жолдарының жұқпалары (жедел бронхит, созылмалы бронхиттің асқынуы, бактериялық және атипиялық ауруханадан тыс пневмония)
  • асқазан мен он екі елі ішектің ойық жара ауруы бар науқастарда Helicobacter pylori эррадикацисы (тек біріктірілген ем құрамында)
  • тері мен жұмсақ тіндер жұқпалары (фолликулиттер және тілме қабынуы)
  • таралған немесе оқшауланған микобактериялық жұқпалар ( M.avium complex, M.kansasii, M.marinum, M.leprae) және ЖИТС-пен науқастарда олардың алдын алу

Противопоказания кларигета в таблетках

  • повышенная чувствительность к макролидным антибиотикам или другим компонентам препарата
  • одновременное применение кларитромицина и какого-либо из следующих препаратов: астемизол, цизаприд, пимозид, терфенадин (поскольку это может привести к удлинению интервала QT и развитию сердечных аритмий, включая желудочковую тахикардию, фибрилляцию желудочков и пируэтную желудочковую тахикардию (torsade de pointes), эрготамин или дигидроэрготамин (поскольку это может привести к эрготоксичности), ловастатин, симвастатин (в связи с повышенным риском миопатии, включая рабдомиолиз)
  • мидазолам для перорального применения
  • одновременный прием тикагрелором или ранолазином
  • гипокалиемия (риск увеличения интервала QT)
  • пациенты с тяжелой почечной и печеночной недостаточностью
  • пациенты, имевшие в анамнезе удлинение интервала QT или желудочковые сердечные аритмии, включая пируэтную желудочковую тахикардию (torsade de pointes)
  • одновременное применение колхицина и Р-гликопротеина или сильного ингибитора CYP3A4 пациентам с почечной или печеночной недостаточностью
  • детский возраст до 12 лет
  • беременность и период лактации
  • макролидтік антибиотиктерге немесе препараттың басқа да компоненттеріне жоғары сезімталдық
  • кларитромицинді және келесі препараттардың кез келгенін бір мезгілде қабылдау: астемизол, цизаприд, пимозид, терфенадин (бұл QT аралығының ұзаруына және қарыншалық тахикардияны, қарыншалардың фибрилляциясын және пируэтті қарыншалық тахикардияны қоса алғанда (torsade de pointes) жүрек аритмиясына әкелетіндіктен), эрготамин немесе дигидроэрготамин (бұл эргоуыттылыққа әкелуі мүмкін болғандықтан), ловастатин, симвастатин (рабдомиолизді қоса, миопатия қаупінің жоғарылауымен байланысты)
  • пероральді қолдануға арналған мидазолам
  • тикагрелормен немесе ранолазинмен бір мезгілде қабылдау
  • гипокалиемия (QT интервалының жоғарылау қаупі)
  • ауыр бүйрек және бауыр жеткіліксіздігімен емделушілер
  • сыртартқысында QT аралығының ұзаруы немесе пируэтті қарыншалық тахикардияны (torsade de pointes) қоса, қарыншалық жүрек аритмиясы бар емделушілер
  • бүйрек немесе бауыр жеткіліксіздігі бар емделушілерге колхицин мен Р-гликопротеинді немесе CYP3A4 күшті тежегіштерін бір мезгілде қабылдау
  • 12 жасқа дейінгі балаларға
  • жүктілік және лактация кезеңі

Побочные действия таблеток кларигета

Самыми частыми и общими побочными реакциями при лечении кларитромицином взрослых и детей являются боль в животе, диарея, тошнота, рвота и искажение вкуса. Эти побочные реакции обычно мягко выраженные и согласовываются с известным профилем безопасности макролидных антибиотиков. Во время клинических исследований не было выявлено существенных различий в частоте этих побочных реакций между группами пациентов, у которых имелись или отсутствовали микобактериальные инфекции.

Побочные реакции распределены по частоте возникновения: более 10% - очень частые, 1-10% - частые, 0,1-1% - нечастые

Часто
  • бессонница
  • головная боль
  • дизгевзия (нарушение вкусовой чувствительности), искажение вкуса
  • тошнота, боль в животе, рвота, диспепсия, диарея
  • отклонение от нормы функциональных тестов печени
  • сыпь, гипергидроз
Нечасто
  • кандидоз ротовой полости, гастроэнтерит
  • инфекция, вагинальные инфекции
  • лейкопения, нейтропения, тромбоцитемия, эозинофилия
  • гиперчувствительность
  • анорексия, снижение аппетита
  • тревожность, нервозность
  • головокружение, сонливость, тремор
  • вертиго, ухудшение слуха, звон в ушах
  • удлинение интервала QT, экстрасистолы, ощущение сердцебиения
  • носовое кровотечение
  • гастроэзофагеальная рефлюксная болезнь, гастрит, прокталгия, стоматит, глоссит, вздутие живота, запор, сухость во рту, отрыжка, метеоризм
  • холестаз, гепатит, повышение уровня АЛТ, АСТ, ГГТ
  • зуд, крапивница, макуло-папулёзная сыпь
  • мышечные спазмы, миалгия
  • недомогание, лихорадка, астения, боль в груди, озноб, повышенная утомляемость
  • повышение уровня щелочной фосфатазы в сыворотке крови, повышение уровня лактатдегидрогеназы в сыворотке крови
Единичные сообщения
  • колхициновая токсичность (в том числе со смертельным исходом) при со-вместном применении кларитромицина и колхицина (у пожилых пациентов, в том числе на фоне почечной недостаточности).
Постмаркетинговые сообщения (при практическом применении). Частота неизвестна, так как об этих реакциях сообщалось добровольно из неустановленной популяции пациентов. Не всегда возможно точно установить их частоту либо причинную связь с приемом препарата. Общий опыт применения кларитромицина составляет более чем 1 миллиард пациенто-дней.
  • псевдомембранозный колит, рожистое воспаление, эритразма
  • агранулоцитоз, тромбоцитопения
  • анафилактические реакции
  • гипогликемия
  • психозы, спутанность сознания, деперсонализация, депрессия, дезориентация, галлюцинации, кошмарные сновидения
  • судороги, агевзия (потеря вкусовой чувствительности), паросмия, аносмия, парестезия.
  • потеря слуха
  • пируэтная желудочковая тахикардия (torsades de pointes), желудочковая тахикардия
  • кровоизлияние
  • острый панкреатит, изменение цвета языка, изменение цвета зубов
  • печеночная недостаточность, холестатическая желтуха, гепатоцеллюлярная желтуха
  • синдром Стивенса-Джонсона, токсический эпидермальный некролиз, медикаментозная кожная реакция, которая сопровождается эозинофилией и системными проявлениями (DRESS), акне, болезнь Шенлейна-Геноха
  • рабдомиолиз (в некоторых сообщениях о возникновении рабдомиолиза кларитромицин применяли одновременно c другими лекарственными препаратами, которые связаны с развитием рабдомиолиза (такими как статины, фибраты, колхицин или алопуринол), миопатия
  • почечная недостаточность, интерстициальный нефрит
  • повышение международного нормализованного соотношения, увеличение протромбинового времени, изменение цвета мочи
На протяжении клинических исследований пероральных форм кларитромицина также сообщалось о парестезии, артралгии, ангионевротическом отеке.

Были очень редкие сообщения об увеите главным образом у пациентов, одновременно принимавших рифабутин. Большинство случаев были обратимыми.

Пациенты с нарушением иммунной системы

У больных СПИДом и других пациентов с нарушением иммунной системы, применявших высокие дозы кларитромицина дольше, чем рекомендуется для лечения микобактериальных инфекций, не всегда можно отличить побочные реакции, связанные с применением препарата, и симптомы основного или сопутствующих заболеваний.

У взрослых больных, которые получали кларитромицин в суточной дозе 1000 мг, наиболее частыми побочными эффектами были тошнота, рвота, нарушение вкуса, боль в животе, диарея, сыпь, вздутие живота, головная боль, запор, нарушение слуха, повышение содержания АЛТ и АСТ. Не часто возникали диспноэ, бессонница и сухость во рту. У 2 – 3 % пациентов наблюдалось значительное повышение уровней АЛТ и АСТ и значительное снижение количества лейкоцитов и тромбоцитов в крови. У нескольких пациентов наблюдалось повышение содержания мочевины в крови.
Ересектер мен балаларды кларитромицинмен емдеу кезінде болатын ең жиі әрі ортақ жағымсыз реакциялар іштің ауыруы, диарея, жүрек айнуы, құсу және дәм сезудің бұзылуы болып табылды. Бұл жағымсыз реакциялар әдетте жеңіл білінеді және макролидтік антибиотиктердің қауіпсіздік бейінімен келісілген. Клиникалық зерттеулер кезінде микобактериялық жұқпалары бар немесе жоқ емделушілер тобы арасында бұл жағымсыз реакциялардың жиілігі бойынша елеулі айырмашылық анықталған жоқ.

Жағымсыз реакциялар пайда болу жиілігі бойынша бөлінеді: 10% жоғары – өте жиі, 1-10% - жиі, 0,1-1% - жиі емес

Жиі
  • ұйқысыздық
  • бас ауыруы
  • дизгевзия (дәм сезу сезімталдылығының бұзылуы), дәм сезудің бұрмалануы
  • жүрек айнуы, іштің ауыруы, құсу, диспепсия, диарея
  • бауырдың функциональді тесттерінің қалыпты жағдайдан ауытқуы
  • бөртпе, гипергидроз
Жиі емес
  • ауыз қуысының кандидозы, гастроэнтерит
  • жұқпа, қынаптық жұқпа
  • лейкопения, нейтропения, тромбоцитемия, эозинофилия
  • аса жоғары сезімталдық
  • анорексия, тәбеттің төмендеуі
  • үрей, ашушаңдық
  • бас айналуы, ұйқышылдық, тремор
  • вертиго, есту қабілетінің нашарлауы, құлақтағы шуыл
  • QT аралығының ұзаруы, экстрасистолалар, жүрек қағуын сезіну
  • мұрыннан қан кету
  • гастроэзофагеальді рефлюксті ауру, гастрит, прокталгия, стоматит, глоссит, іштің кебуі, іштің қатуы, ауыздың кеберсуі, кекіру, метеоризм
  • холестаз, гепатит, АЛТ, АСТ, ГГТ деңгейінің жоғарылауы
  • қышыну, есекжем, макуло-папулёзді бөртпе
  • бұлшықеттің түйілуі, миалгия
  • дімкәстік, қызба, астения, кеуденің ауыруы, қалтырау, жоғары қажығыштық
  • қан сарысуында сілтілік фосфатаза деңгейінің жоғарылауы, қан сарысуында лактатдегидрогеназа деңгейінің жоғарылауы
Жекелеген хабарламалар
  • кларитромицин мен колхицинді бірге қабылдағанда (егде емделушілерде, оның ішінде бүйрек жеткіліксіздігі аясында) колхициндік уыттылық (оның ішінде өліммен аяқталатын)
Постмаркетингтік хабарламалар (іс жүзінде қолданғанда). Бұл реакциялар жайында емделушілердің анықталмаған популяциясы еркін түрде хабарлағандықтан, жиілігі белгісіз. Олардың даму жиілігін немесе себеп-салдарын препаратты қабылдаумен нақты байланыстыру барлық уақытта мүмкін емес. Кларитромицинді қолданудың жалпы тәжірибесі 1 миллиардтан көп емделуші-күнін құрайды.
  • жалғанжарғақшалық колит, тілме қабынуы, эритразма
  • агранулоцитоз, тромбоцитопения
  • анафилактикалық реакциялар
  • гипогликемия
  • психоздар, сананың шатасуы, өзін танымау, депрессия, бағдардан айрылу, елестеулер, шым-шытырық түс көрулер
  • құрысулар, агевзия (дәм сезінудің жоғалуы), паросмия, аносмия, парестезия
  • естімей қалу
  • пируэтті қарыншалық тахикардия (torsades de pointes), қарыншалық тахикардия
  • қан құйылу
  • жедел панкреатит, тіл түсінің өзгеруі, тіс түсінің өзгеруі
  • бауыр жеткіліксіздігі, холестатикалық сарғаю, гепатоцеллюлярлы сарғаю
  • Стивенс-Джонсон синдромы, уытты эпидермальді некролиз, эозинофилия және жүйелік біліністермен (DRESS) қатар жүретін дәрі-дәрмектік тері реакциясы, акне, Шенлейн-Генох ауруы
  • рабдомиолиз (кейбір рабдомиолиздің пайда болуы жайындағы хабарламаларда кларитромицинді бір мезгілде рабдомиолиздің дамуымен байланысты басқа дәрілік препараттармен бірге қолданған (статиндер, фибраттар, колхицин немесе алопуринол сияқты), миопатия
  • бүйрек жеткіліксіздігі, интерстициальді нефрит
  • халықаралық қалыптасқан қатынас мәнінің жоғарылауы, протромбиндік уақыттың жоғарылауы, несеп түсінің өзгеруі
Кларитромициннің ішу арқылы қабылданатын түрлерін клиникалық зерттеу барысында да парестезия, артралгия, ангионевротикалық ісіну жайында хабарланған.

Негізінен бір мезгілде рифабутин қабылдаған емделушілерде увеит жөнінде өте сирек мәліметтер болған. Бұл жағдайлардың көбісі қайтымды.

Иммундық жүйенің бұзылуы бар емделушілер

Микобактериялық жұқпаны емдеу үшін кларитромициннің жоғары дозасын ұсынылғаннан ұзағырақ қабылдаған ЖИТС-пен науқастарда және иммундық жүйесінің бұзылуы бар басқа да емделушілерде препаратты қолданумен байланысты жағымсыз реакцияларды негізгі немесе қатарлас аурудың симптомдарынан айыру әр кезде мүмкін бола бермейді.

Кларитромицинді 1000 мг тәуліктік дозада қабылдаған ересек науқастарда, жиі кездесетін жағымсыз әсерлері жүрек айнуы, құсу, дәм сезудің бұзылуы, іштің ауыруы, диарея, бөртпе, іштің кебуі, бас ауыруы, іш қату, естудің бұзылуы, АЛТ және АСТ деңгейінің жоғарылауы. Жиі емес диспноэ, ұйқысыздық және ауыздың құрғауы байқалды. 2 – 3% емделушілерде АЛТ және АСТ деңгейінің айтарлықтай жоғарылауы және қанда лейкоциттер мен тромбоциттердің санының айтарлықтай төмендеуі байқалды. Бірнеше емделушілерде қандағы мочевина деңгейінің жоғарылауы байқалды.

Особые указания к применению

Длительное или повторное применение антибиотиков может вызвать избы-точный рост нечувствительных бактерий и грибов. При возникновении су-перинфекции следует прекратить применение кларитромицина и начать соответствующую терапию.

С осторожностью следует применять препарат у людей с печеночной и тяжелой почечной недостаточностью. При наличии печеночной недостаточностью при сохранной функции почек изменения дозирования препарата не требуется, дозы должны быть уменьшены при значительном снижении почечной функции.

При применении кларитромицина сообщалось о нарушении функции печени, включая повышенный уровень печеночных ферментов, и о гепатоцеллюлярном и/или холестатическом гепатите с желтухой или без нее. Нарушение функции печени может быть вплоть до тяжелой степени, но является обычно обратимым. В некоторых случаях сообщалось о печеночной недостаточности с летальным исходом, которая, в основном, была ассоциирована с серьезными основными заболеваниями и/или сопутствующим медикаментозным лечением. Необходимо немедленно прекратить прием кларитромицина при возникновении таких проявлений и симптомов гепатита, как анорексия, желтуха, потемнение мочи, зуд или боли в животе.

О развитии диареи, от легкой степени тяжести до колита с фатальным исхо-дом, вызванного Clostridium difficile (CDAD), сообщалось при применении практически всех антибактериальных препаратов, в том числе кларитромицина. Возможно усиление симптомов myasthenia gravis у пациентов, получающих кларитромицин.

Сообщалось о развитии колхициновой токсичности (в том числе с фатальным исходом) при совместном применении кларитромицина и колхицина, особенно у пожилых пациентов, в том числе на фоне почечной недостаточности.

С осторожностью следует применять одновременно кларитромицин и триазолбензодиазепины, например, триазолам, мидазолам (см. «Взаимодействие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодействий»).

Из-за риска удлинения интервала QT следует с осторожностью применять кларитромицин у пациентов с состоянием здоровья, связанным с повышенной тенденцией к развитию удлинения интервала QT и torsades de pointes.

Следует также учитывать возможность развития перекрестной устойчивости между Кларигетом и другими макролидными антибиотиками, а также к линкомицину и клиндомицину. Комбинация Кларигета и ранитидина, висмут цитрата не назначается пациентам с порфирии в анамнезе.

Появление персистирующей или тяжелой диареи на фоне лечения может свидетельствовать о развитии псевдомембранозного колита. В этом случае лечение Кларигетом должно быть остановлено и начата необходимая терапия.

Пневмония
Поскольку возможно существование резистентности Streptococcus pneumoniae к макролидам, важно проводить тест на чувствительность при назначении кларитромицина для лечения негоспитальной пневмонии. В случае госпитальной пневмонии кларитромицин нужно применять в комбинации с другими соответствующими антибиотиками.

Инфекции кожи и мягких тканей легкой и средней степени тяжести
Данные инфекции чаще всего вызваны микроорганизмами Staphylococcus aureus и Streptococcus pyogenes, каждый из которых может быть резистент-ным к макролидам. Поэтому важно проводить тест на чувствительность. В случаях, когда невозможно применить бета-лактамные антибиотики (например, аллергия), в качестве препаратов первого выбора могут применяться другие антибиотики, например, клиндамицин. В настоящее время макролиды играют роль только в лечении некоторых инфекций кожи и мягких тканей, например: инфекции, вызванные Corynebacterium minutissimum (эритразма), acne vulgaris, рожистое воспаление; и в ситуациях, когда нельзя применять лечение пенициллинами.

При развитии тяжелых острых реакций гиперчувствительности, таких как анафилаксия, синдром Стивенса-Джонсона, токсический эпидермальный некролиз, DRESS, болезнь Шенлейна-Геноха, терапию кларитромицином следует немедленно прекратить и сразу же начать соответствующее лечение.

Кларитромицин нужно применять с осторожностью при одновременном назначении с индукторами фермента цитохрома СYP3A4 (см. «Взаимодей-ствие с другими лекарственными средствами и другие виды взаимодей-ствий»).

Следует обратить внимание на возможность перекрестной резистентности между кларитромицином и другими макролидами, а также линкомицином и клиндамицином.

Применение любой антимикробной терапии, в т.ч. кларитромицина, для лечения инфекции H. pylori может привести к развитию микробной резистентности. У небольшого количества пациентов может развиться резистентность микроорганизмов H. pylori к кларитромицину.

Пероральные гипогликемические средства/Инсулин
Комбинированное применение кларитромицина и пероральных гипогликемических средств и/или инсулина может вызывать выраженную гипогликемию. При одновременном применении с гипогликемическими средствами, такими как натеглинид, пиоглитазон, репаглинид и розиглитазон кларитромицин может ингибировать энзим СYP3A, что может вызвать гипогликемию. Рекомендован тщательный мониторинг уровня глюкозы.

Пероральные антикоагулянты
При совместном применении кларитромицина с варфарином существует риск возникновения серьезного кровотечения, значительного повышения показателя МНО (международное нормализированное отношение) и протромбинового времени. До тех пор пока пациенты принимают одновременно кларитромицин и пероральные антикоагулянты, необходимо часто контролировать показатель МНО и протромбиновое время.

Ингибиторы ГМГ-КоА-редуктазы (статины)
Комбинированное применение кларитромицина с ловастатином или симвастатином противопоказано, т.к. статины интенсивно метаболизируются CYP3A4 и совместное лечение с кларитромицином повышает их плазменную концентрацию, что повышает риск миопатии, включая рабдомиолиз. Были получены сообщения о рабдомиолизе у пациентов, принимавших кларитромицин с этими статинами. Если лечения кларитромицином нельзя избежать, курс лечения ловастатином или симвастатином должен быть приостановлен на период лечения кларитромицином. Необходимо соблюдать осторожность назначая кларитромицин со статинами. В ситуациях, когда одновременного применения кларитромицина со статинами нельзя избежать, рекомендуется назначать самую низкую зарегистрированную дозировку статинов. Может быть рассмотрено использование статинов, метаболизм которых не зависит от фермента CYP3A (например, флувастатин).

Беременность и лактация
Безопасность применения Кларигета в период беременности и кормления грудью не была установлена. Поэтому применение препарата этой категории женщин не рекомендуется без тщательной оценки соотношения польза/риск. Кларигет выделяется в грудное молоко.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортными средствами и потенциально опасными механизмами.
Данные о влиянии отсутствуют. Однако перед управлением автотранспортом и другими механизмами необходимо принять во внимание возможность возникновения побочных реакций со стороны нервной системы, таких как судороги, головокружение, вертиго, галлюцинации, спутанность сознания, дезориентация и др.
Антибиотиктерді ұзақ және қайталап қабылдау сезімтал емес бактериялар мен зеңдердің шамадан тым өсуіне алып келеді. Асқын жұқпа пайда болған жағдайда кларитромицинді қабылдауды тоқтатып, тиісті емді бастау керек.

Бауыр және бүйректің ауыр жеткіліксіздігі бар адамдарда сақтықпен қабылдау керек. Бауыр жеткіліксіздігінде бүйрек қызметі сақталған жағдайда препараттың дозасын түзету қажет емес, доза бүйрек қызметі елеулі түрде төмендеген кезде азайтылуы керек.

Кларитромицинді қабылдау кезінде бауыр ферменттері деңгейінің жоғарылауын, және гепатоцеллюлярлық және/немесе сарғаюмен немесе онсыз холестатикалық гепатитті қоса алғанда, бауыр қызметінің бұзылуы жайында хабарланған. Бауыр функциясының бұзылуы ауыр дәрежеге дейін болуы мүмкін, бірақ әдетте қайтымды болып келеді. Кейбір жағдайларда өліммен аяқталатын бауыр жеткіліксіздігі жайында хабарланған, ол көбіне күрделі негізгі аурулармен және/немесе қатарласқан дәрі-дәрмектік емдеумен астасқан. Анорексия, сарғаю, несеп түсінің қоюлануы, қышыну немесе іштің ауыруы сияқты гепатиттің білінуі мен симптомдары пайда болған кезде, кларитромицин қабылдауды шұғыл түрде тоқтату қажет.

Барлық бактерияға қарсы препараттарды, оның ішінде кларитромицинді қабылдағанда, Clostridium difficile (CDAD) туындаған ауырлығы жеңіл дәрежеден өліммен аяқталатын колитке дейін болатын диареяның дамуы жайында хабарланған. Кларитромицин қабылдаушы емделушілерде myasthenia gravis симптомдары күшеюі мүмкін.

Кларитромицин мен колхицинді бірге қабылдаған кезде, әсіресе егде емделушілерде, оның ішінде бүйрек жеткіліксіздігі аясында колхициндік уыттылықтың дамуы (оның ішінде өліммен аяқталған) жайында хабарланған.

Кларитромицин мен триазолбензодиазепиндерді, мысалы, триазоламды, мидазоламды («Басқа дәрілік заттармен өзара әрекеттесуі және өзара әрекеттесудің басқа түрлері» қараңыз) бір мезгілде сақтықпен қабылдау керек.

QT аралығы ұзаруының даму қаупіне байланысты, денсаулық жағдайы QT аралығының ұзаруына жоғары бейімділікпен және torsades de pointes байланысты емделушілерде, кларитромицинді сақтықпен қабылдау керек.

Сонымен бірге кларигет және басқа да макролидтік антибиотиктер арасында, сондай-ақ линкомицинге және клиндомицинге айқаспалы төзімділіктің даму мүмкіндігін ескеру керек. Кларигет және ранитидин біріктірілімі, цитрат висмуты сыртартқысында порфириясы бар емделушілерге тағайындалмайды.

Емдеу аясында персистирленетін немесе ауыр диареяның пайда болуы жалғанжарғақшалы колиттің дамуына куә бола алады. Бұл жағдайда кларигетпен емдеудің тоқтатылуы және қажетті ем басталуы тиіс.
Пневмония
Streptococcus pneumoniae макролидтерге резистенттілігі болуы мүмкін болғандықтан, кларитромицинді ауруханалық емес пневмонияны емдеу үшін тағайындағанда сезімталдыққа тест жасаудың маңызы зор. Ауруханалық пневмония жағдайында кларитромицинді басқа сәйкес антибиотиктермен біріктірілімде қолдану керек.

Жеңіл және орташа дәрежедегі ауырлықтағы тері мен жұмсақ тіндердің жұқпалары
Аталған жұқпалар жиі олардың әрқайсысы макролидтерге резистентті болуы мүмкін Staphylococcus aureus және Streptococcus pyogenes микроорганизмдерімен туындаған. Сондықтан сезімталдыққа тест жасаудың маңызы зор. Бета-лактамды антибиотиктерді (мысалы, аллергия) қолдануға болмайтын жағдайларда, алғашқы талдау препараты ретінде басқа антибиотиктер қолданылуы мүмкін, мысалы, клиндамицин. Қазіргі уақытта макролидтер тек тері мен жұмсақ тіндердің кейбір жұқпаларын емдеуде роль атқарады, мысалы: Corynebacterium minutissimum (эритразма), acne vulgaris туындаған жұқпалар, тілме қабынуы; пенициллиндермен ем алу мүмкін болмаған жағдайларда. Анафилаксия, Стивенс-Джонсон, синдромы, уытты эпидермальді некролиз, DRESS, Шенлейн-Генох ауруы секілді, жоғары сезімталдықтың ауыр жедел реакциялары дамыған жағдайда, кларитромицинмен емді дереу тоқтату және сәйкесінше емді бастау керек.

Кларитромицинді СYP3A4 цитохромы ферментінің индукторларымен бір мезгілде тағайындағанда («Басқа дәрілік заттармен өзара әрекеттесуі және өзара әрекеттесудің басқа түрлері» қара) сақтықпен қолдану керек.

Кларитромицин және басқа макролидтер, сондай-ақ линкомицин мен клиндамицин арасында айқаспалы резистенттілік мүмкіндігіне назар аудару керек.

H. pylori жұқпасын емдеу үшін кез келген микробқа қарсы емді, оның ішінде кларитромицинді қолдану микробтық резистенттіліктің дамуына әкелуі мүмкін. Аздаған емделушілерде H. pylori микроорганизмдерінің кларитромицинге резистентносттілігі дамуы мүмкін.

Пероральді гипогликемиялық дәрілер/Инсулин
Кларитромицин мен пероральді гипогликемиялық дәрілер және/немесе инсулинді біріктіріп қолдану айқын гипогликемия туындатуы мүмкін. Натеглинид, пиоглитазон, репаглинид және розиглитазон секілді гипогликемиялық дәрілермен бір мезгілде қолданғанда кларитромицин гипогликемияны туындатуы мүмкін, СYP3A энзимін тежеуі мүмкін. Глюкоза деңгейін мұқият мониторингілеу ұсынылады.

Пероральді антикоагулянттар
Кларитромицинді варфаринмен бір мезгілде қолданғанда елеулі қан кету пайда болуының, ХҚҚ (халықаралық қалыптастырылған қатынас) және протромбиндік уақыт көрсеткіштерінің айтарлықтай жоғарылауының қаупі бар. Емделушілер кларитромицин және пероральді антикоагулянттарды бір мезгілде қабылдау кезінде, ХҚҚ және протромбиндік уақыт көрсеткіштерін жиі тексеріп тұру керек.

ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштері (статиндер)
Кларитромицинді ловастатинмен немесе симвастатинмен біріктіріп қолдануға болмайды, өйткені статиндер CYP3A4 қарқынды метаболизденеді және кларитромицинмен бір мезгілде қолдану олардың плазмалық концентрациясын жоғарылатады, ол рабдомиолизді қоса, миопатия қаупін жоғарылатады. Кларитромицинді осы статинамдермен қабылдаған емделушілерде рабдомиолиз туралы хабарлар алынды. Егер кларитромицинмен ем алмауға болмайтын болса, ловастатинмен немесе симвастатинмен емдеу курсы кларитромицинмен емдеу кезінде тоқтатылуы керек. Кларитромицинді статиндермен тағайындағанда сақтық шараларын сақтау керек. Кларитромицинді статиндермен бір мезгілде қолдануға болмайтын жағдайларда, статиндердің ең төмен тіркелген дозасын тағайындау ұсынылады. Метаболизмі CYP3A ферментіне тәуелді емес (мысалы, флувастатин) статиндерді қолдану қарастырылуы мүмкін.

Жүктілік және лактация
Кларигеттті жүктілік және емшекпен қоректендіру кезінде қолданудың қауіпсіздігі анықталған жоқ. Сондықтан препаратты осы категориядағы әйелдерде қолдану пайда/қауіп арақатынасын мұқият бағалаусыз ұсынылмайды. Кларигет емшек сүтіне бөлінеді.

Дәрілік заттың көлік құралын және қауіпті механизмдерді басқару қабілетіне ықпал ету ерекшеліктері
Ықпалы жөнінде мәліметтер жоқ. Алайда көлік құралын және басқа да механизмдерді басқару алдында құрысулар, бас айналуы, вертиго, елестеулер, сананың шатасуы, бағдардан айрылу және басқалар сияқты жүйке жүйесі тарапынан болатын жағымсыз әсерлердің дамуы мүмкіндігін ескерген жөн.

Дозировка и способ применения

Кларигет таблетки 250 мг и 500 мг принимаются внутрь, не разжевывая, запивая небольшим количеством жидкости.

Взрослым и детям старше 12 лет
Обычно рекомендуемая дозировка таблеток Кларигета для взрослых и детей старше 12 лет:
  • при пневмонии вызванная S. pneumoniae и M. pneumoniae по 250 мг два раза в день (утром и вечером) в течение от 7 до 14 дней
  • при отите, фарингите и тонзилите по 250 мг два раза в день (утром и вечером) в течение 10 дней
  • при остром гайморите и синусите по 500 мг два раза в день (утром и вечером) в течение 14 дней
  • при обострении хронического бронхита, вызванного S.pneumoniae и M. catarrhalis по 250 мг два раза в день (утром и вечером) в течение от 7 до 14 дней
  • при обострении хронического бронхита, вызванных H.influenzae, доза может быть увеличена до 500 мг через 12 часа в течение от 7 до 14 дней
  • при инфекционно-воспалительных заболеваниях кожи и мягких ткани по 250 мг два раза в день (утром и вечером) в течение от 7 до 14 дней.
Лечение диссеминированного микобактериального комплекса у пациентов с ВИЧ- инфекцией должно продолжаться по мере присутствия клинических или микробиологических признаков инфекции. Лечение других микобактериальных инфекций должно проводиться на усмотрение врача.

Кларигет может комбинироваться с другими антибактериальными средствами.

Дозы при эрадикации H. pylori , ассоцированной язвенной болезнью же-лудка и 12-перстной кишки
Обычно рекомендуемая доза Кларигета по 500 мг два раза в день, назначают в комбинации с другим антибактериальным препаратом и с ингибитором протонной помпы или с ингибитором Н2–гистаминовых рецепторов в течение 7 - 14 дней.

Дозировка при почечной недостаточности
При наличии тяжелой почечной недостаточности у взрослых с клиренсом креатинина менее 30 мл/мин – доза должна быть снижена в 2 раза или в 2 раза должен быть увеличен интервал между приемами. Длительность приема не должна превышать 14 дней.
250 мг және 500 мг Кларигет таблеткаларын ішке, шайнамай, аз мөлшердегі сумен ішіп қабылдайды.

Ересектер және 12 жастан асқан балаларға
  • Кларигет таблеткаларының ересек және 12 жастан асқан балаларға әдеттегі ұсынылатын дозасы,
  • S. pneumoniae және M. Pneumoniae-дан туындаған пневмония кезінде
  • 250 мг-ден күніне екі рет (таңертең және кешке) 7 күннен 14 күнге дейінгі аралықта;
  • отит, фарингит және тонзилит кезінде 250 мг-ден күніне екі рет ( таңертең және кешке) 10 күн бойы
  • жедел гайморит және синусит кезінде 500 мг-ден күніне екі рет (таңертең және кешке) 14 күн бойы
  • S.pneumoniae және M. catarrhalis туындаған созылмалы бронхиттің асқынуы кезінде 250 мг-ден күніне екі рет (таңертең және кешке) 7 күннен 14 күнге дейінгі аралықта
  • H.influenzae туындаған созылмалы бронхиттің асқынуы кезінде, доза 12 сағаттан кейін, 7 күннен 14 күнге дейінгі аралықта қабылданатын 500 мг-ге дейін ұлғайтылуы мүмкін
  • тері және жұмсақ тіндердің жұқпалы-қабыну аурулары кезінде 250 мг-ден күніне екі рет (таңертең және кешке) 7 күннен 14 күнге дейінгі аралықта.
АИВ – жұқпасы бар науқастарда жайылған микобактериялық кешенді емдеу жұқпаның клиникалық немесе микробиологиялық белгілерінің қатысу жағдайына байланысты жалғасуы керек. Микобактериалық жұқпалардың басқа түрлерін емдеу дәрігердің қалауында болу керек.

Кларигетті басқа бактерияларға қарсы дәрілермен біріктіруге болады.

Асқазан және 12-елі ішектің ойық жара ауруымен астасқан H. Pylori эрадикациясы кезіндегі дозасы
Кларигеттің әдетте ұсынылатын дозасы күніне екі рет 500 мг-ден, басқа бактерияға қарсы препараттармен және протондық сорғы тежегіштерімен немесе Н2-гистаминдік рецепторлар тежегіштерімен бірге 7-14 күн бойы тағайындайды.

Бүйрек жеткіліксіздігі кезіндегі дозасы
Бүйректің ауыр жеткіліксіздігі бар ересектерде креатинин клиренсі 30 мл/мин төмен болғанда – дозасын 2 есеге төмендету немесе қабылдау аралығын 2 есеге ұлғайту керек. Қабылдау ұзақтығы 14 күннен аспауы керек.

Взаимодействие с лекарствами

Совместное применение следующих лекарственных препаратов с Клариге-том строго противопоказано, так как их сочетание может вызвать тяжелые последствия взаимодействия

Цизаприд, пимозид, астемизол и терфенадин. При одновременном применении этих препаратов с Кларигетом возможны увеличение интервала QT и аритмии, включая желудочковую тахикардию, фибрилляцию желудочков и двунаправленную тахикардию.

Алкалоиды спорыньи. Постмаркетинговые исследования показывают, что совместный прием кларитромицина и эрготамина или дигидроэрготамина приводит к токсическому действию спорыньи, проявляющемуся в виде спазма сосудов, ишемии конечностей и других тканей, включая центральную нервную систему.

Ингибиторы ГМГ-КоА-редуктазы (статины). Совместный прием Кларигета с ловастатином или симвастатином противопоказан, так как они в значительной степени метаболизируются CYP3A4, а наличие кларитромицина вызывает увеличение их концентрации в плазме, из-за чего увеличивается риск развития миопатии и рабдомиолиза. Есть сведения о случаях возникновения рабдомиолиза у пациентов, одновременно принимавших кларитромицин с данными статинами. Если применение Кларигета является обязательным, то прием ловастатина или симвастатина прекращают на время применения Кларигета.

Следует с осторожностью назначать совместное применение Кларигета со статинами. В случае, если одновременное применение Кларигета и статинов неизбежно, то следует рассмотреть возможность назначения статина, который не зависит от метаболизма CYP3A, например, флувастатина. Рекомендуется выписывать минимально возможную дозу статина. У пациентов необходимо отслеживать признаки и симптомы миопатии. Следует с осторожностью назначать совместное применение Кларигета со статинами.

Влияние других лекарственных препаратов на терапевтическую эффективность Кларигета

Препараты, индуцирующие CYP3A (например, рифампицин, фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал, зверобой) могут ускорить метаболизм кларитромицина. Это может привести к снижению концентрации кларитромицина и его эффективности. Кроме того, может потребоваться отслеживание уровней других лекарственных средств, индуцирующих CYP3A, которые могут повышаться вследствие ингибирующего действия кларитромицина на CYP3A (см. также инструкцию по медицинскому применению соот-ветствующего ингибитора CYP3A4). Известно, что одновременный прием рифабутина и Кларигета приводит к повышению уровня рифабутина и сни-жению концентрации кларитромицина в сыворотке, а также повышению риска увеита.

Известно, что следующие препараты либо вызывают, либо теоретически могут вызывать изменение концентрации кларитромицина в сыворотке крови. Может потребоваться корректировка дозы Кларигета или рассмотрение других вариантов лечения

Эфавиренц, невирапин, рифампицин, рифабутин и рифапентин: как сильные индукторы метаболической системы цитохрома P450 они могут ускорять метаболизм кларитромицина, таким образом снижать его концентрацию в плазме, одновременно повышая концентрацию его активного метаболита (14-OH-кларитромицина). Так как микро-биологическое воздействие кларитромицина и 14-OH-кларитромицина на различные бактерии отличается, то совместный прием Кларигета и индукторов ферментов цитохрома Р450 может препятствовать достижению желаемого терапевтического эффекта.

Этравирин: При приеме этравирина, экспозиция Кларигета снижается, а концентрация его активного метаболита 14-OH-кларитромицина повышается. Так как 14-OH-кларитромицин является менее эффективным средством против микобактериального комплекса (MAC), общая эффективность препарата в отношении данного патогена может измениться. По этой причине, для лечения MAC следует рассмотреть альтернативные варианты лечения.

Флуконазол: Равновесные концентрации активного метаболита 14-ОН-кларитромицина значительно не изменялись при совместном применении с флюконазолом. Коррекция дозы Кларигета не требуется.

Ритонавир: Исследование фармакокинетики показало, что одновременный прием 200 мг ритонавира каждые восемь часов и Кларигета каждые 12 часов, приводит к заметному снижению метаболизма кларитромицина. При этом Cmax кларитромицина увеличилась на 31%, Cmin увеличилась на 182%, AUC увеличилась на 77%. Было отмечено практически полное торможение образования 14-OH-кларитромицина. Из-за широкого терапевтического диапазона уменьшение дозы Кларигета у пациентов с нормальной функцией почек не требуется. У пациентов с почечной недостаточностью необходима коррекция дозы: при клиренсе креатинина (КК) 30–60 мл/мин дозу Кларигета необходимо снизить на 50 %, при КК < 30 мл/мин – на 75 %. Дозы Кларигета, превышающие 1 г/день, не следует применять вместе с ритонавиром. Аналогичные корректировки дозы следует проводить у пациентов с нарушением функции почек при применении ритонавира в качестве фармакокинетического усилителя вместе с другими ингибиторами ВИЧ-протеазы, включая атазанавир и саквинавир (см. раздел «Двунаправленное взаимодействие с лекарст-венными препаратами»).

Влияние Кларигета на другие лекарственные препараты

Антиаритмические препараты. В постмаркетинговой практике зафиксированы случаи двунаправленной тахикардии при одновременном приеме кларитромицина с хинидином или дизопирамидом.

При одновременном приеме Кларигета с данными препаратами рекомендуется проводить ЭКГ-мониторинг для своевременного выявления удлинения интервала QT. Во время терапии Кларигетом следует следить за концентрациями данных препаратов в сыворотке крови. Также существуют сообщения о случаях гипогликемии при одновременном приеме кларитромицина и дизопирамида. При одновременном приеме Кларигета и дизопирамида следует отслеживать уровень глюкозы в крови.

Пероральные гипогликемические средства и инсулин. При одновременном применении с определенными гипогликемическими средствами, такими как натеглинид и репаглинид и Кларигет может наблюдаться ингибирование энзима CYP3A, что может вызвать гипогликемию. Рекомендуется тщательный мониторинг уровня глюкозы.

CYP3A-связанные взаимодействия. Совместное применение Кларигета, из-вестного как ингибитора фермента CYP3A, и любого другого препарата, первично метаболизирующегося CYP3A, может привести к повышению концентрации последнего в плазме крови, что, в свою очередь, может усилить или продлить его терапевтический эффект и побочные реакции.

Следует соблюдать осторожность при применении Кларигета у пациентов, получающих лекарственные средства – субстраты CYP3A, особенно если последние имеют узкий терапевтический диапазон (например, карбамазепин) и/или экстенсивно метаболизируются этим энзимом.

Может понадобиться изменение дозы и мониторинг сывороточных концен-траций лекарственного средства, метаболизирующегося CYP3A у пациентов, которые одновременно применяют Кларигет.

Известно, что следующие лекарственные препараты или группы препаратов метаболизируются одним и тем же CYP3A изоферментом: альпразолам, астемизол, карбамазепин, цилостазол, цизаприд, циклоспорин, дизопирамид, алкалоиды спорыньи, ловастатин, метилпреднизолон, мидазолам, омепразол, пероральные антикоагулянты (например, варфарин), пимозид, хинидин, рифабутин, силденафил, симвастатин, такролимус, терфенадин, триазолам и винбластин, но этот список не полный. Подобный механизм взаимодействия отмечен при применении фенитоина, теофиллина и вальпроата, которые мета-болизируются другим изоферментом системы цитохрома Р450.

Омепразол. Имеются результаты исследования на взрослых здоровых добровольцах, которые принимали одновременно пероральную форму Кларигета (500 мг каждые 8 часов) и омепразол (40 мг ежедневно). При приеме одновременно с Кларигетом было отмечено увеличение равновесной концентрации омепразола в плазме (увеличение Cmax, AUC0-24 и t1/2 на 30%, 89% и 34%, соответственно). Среднее значение показателя pH в желудке составило 5,2 при приеме омепразола отдельно и 5,7 при приеме омепразола совместно с Кларигетом.

Силденафил, тадалафил и варденафил. Существует вероятность увеличения плазменных концентраций ингибиторов фосфодиэстеразы (силденафила, тадалафила и варденафила) при их совместном применении с Кларигетом, что может потребовать уменьшения дозы ингибиторов фосфодиэстеразы.

Теофиллин, карбамазепин. Результаты клинических исследований показывают, что присутствует небольшое, но статистически значимое (p≤0,05) увеличение циркулирующей концентрации теофиллина и карбамазепина при совместном приеме с Кларигетом.

Толтеродин главным образом метаболизируется 2D6-изоформой цитохрома Р450 (CYP2D6). Однако у пациентов без CYP2D6 метаболизм происходит через CYP3A. В данной популяции угнетение CYP3A приводит к значительному повышению плазменных концентраций толтеродина. Для таких пациентов понижение дозы толтеродина может быть необходимым при его применении с ингибиторами CYP3A, такими как Кларигет.

Триазолобензодиазепины (например, алпразолам, мидазолам, триазолам). Совместный прием мидазолама перорально и Кларигета противопоказан. При внутривенном применении мидазолама с Кларигетом следует прово-дить тщательный мониторинг состояния пациента для своевременной коррекции дозы. Следует соблюдать те же меры предосторожности при применении других бензодиазепинов, которые метаболизируются CYP3A, включая триазолам и альпразолам. Для бензодиазепинов, элиминация которых не зависит от CYP3A (темазепам, нитразепам, лоразепам), развитие клинически значимого взаимодействия с Кларигетом маловероятно. Имеются постмаркетинговые сообщения о лекарственном взаимодействии и развитии побочных явлений со стороны центральной нервной системы (такие как сонливость и спутанность сознания) при совместном применении Кларигета и триазолама. Следует наблюдать за пациентом, учитывая возможность увеличения фармакологических эффектов со стороны ЦНС.

Взаимодействие с другими лекарственными препаратами

Аминогликозиды: Следует с осторожностью назначать совместный прием Кларигет и других ототоксичных препаратов, особенно аминогликозидов.

Колхицин является субстратом как для CYP3A, так и для эффлюксного переносчика p-гликопротеина. Известно, что Кларигет и другие макролиды являются ингибиторами CYP3A и p-гликопротеина. В случае одновременного применения Кларигета и колхицина, ингибирование кларитромицином p-гликопротеина и CYP3A может привести к увеличению экспозиции колхицина. У пациентов необходимо отслеживать клинические проявления интоксикации колхицином. Пациентам с нормальной функцией печени и почек необходимо снизить дозу колхицина при одновременном приеме с Кларигетом. Совместный прием Кларигета и колхицина противопоказан пациентам с печеночной и почечной недостаточностью.

Дигоксин считается субстратом P-гликопротеина (Pgp). Известно, что кла-ритромицин способен угнетать Pgp. При одновременном применении, угнетение Pgp может привести к повышению экспозиции дигоксина. При постмаркетинговом наблюдении было выявлено повышение концентрации дигоксина в сыворотке крови пациентов, получающих Кларигет совместно с дигоксином. У некоторых пациентов развились признаки дигиталисной токсичности, в том числе потенциально фатальные аритмии. Следует тщательно контролировать концентрации дигоксина в сыворотке крови пациентов при его применении с Кларигетом.

Зидовудин. Одновременный пероральный прием Кларигета в таблетках и зидовудина взрослыми ВИЧ-инфицированными пациентами может привести к снижению равновесной концентрации зидовудина. Кларигет оказывает воздействие на абсорбцию зидовудина при их одновременном приеме перорально, этого в существенной степени можно избежать путем соблюдения 4-часового интервала между приемами Кларигета и зидовудина. Данное взаимодействие не возникает у пациентов-детей, инфицированных ВИЧ при приеме суспензии Кларигета одновременно с зидовудином и дидеоксиинозином.

Фенитоин и вальпроат. По результатам спонтанных отчетов, отмечается взаимодействие между ингибиторами CYP3A, такими как Кларигет, и препаратами, в метаболизме которых CYP3A теоретически не участвует (например, фенитоин и вальпроат). При совместном назначении таких препаратов с Кларигетом рекомендуется проводить анализ их уровня в сыворотке. Есть сведения об увеличении концентрации этих препаратов в сыворотке.

Двунаправленное взаимодействие с лекарственными препаратами

Атазанавир и кларитромицин являются субстратами и ингибиторами CYP3A. Есть подтверждение двунаправленного взаимодействия между этими препаратами. Совместное применение Кларигета (500 мг два раза в день) и атазанавира (400 мг один раз в день) приводит к увеличению экспозиции кларитромицина в два раза, снижению экспозиции 14-OH-кларитромицина на 70% и увеличению AUC атазанавира на 28%. Так как кларитромицин характеризуется значительным терапевтическим окном, снижение дозы Кларигета у пациентов с нормальной функцией почек не требуется. Для пациентов со средней степенью почечной недостаточности (КК от 30 до 60 мл/мин) доза Кларигета должна быть снижена на 50%. Для пациентов с КК менее 30 мл/мин доза Кларигета должна быть снижена на 75% путем использования соответствующей лекарственной формы. При совместном приеме с ингибиторами протеазы доза Кларигета не должна превышать 1000 мг в день.

Блокаторы кальциевых каналов. Из-за риска развития артериальной гипотензии следует с осторожностью применять Кларигет одновременно с блокаторами кальциевых каналов, метаболизирующимися CYP3A4 (например, верапамил, амлодипин, дилтиазем). При взаимодействии могут повышаться плазменные концентрации как кларитромицина, так и блокаторов кальциевых каналов. У пациентов, получавших кларитромицин вместе с верапамилом, наблюдались артериальная гипотензия, брадиаритмия и лактоацидоз.

Итраконазол и кларитромицин являются субстратами и ингибиторами CYP3A, в связи с чем кларитромицин может повышать плазменные уровни итраконазола и наоборот. При применении итраконазола вместе с Кларигетом пациенты должны находиться под пристальным наблюдением врача для выявления проявлений и симптомов усиленного или пролонгированного фармакологического эффекта.

Саквинавир и кларитромицин являются субстратами и ингибиторами CYP3A. Есть подтверждение двунаправленного взаимодействия между этими препаратами. Исследование на 12 здоровых добровольцах показало, что одновременный прием Кларигета (500 мг два раза в день) и саквинавира (в мягких желатиновых капсулах, 1200 мг три раза в день) вызывает увеличение равновесных показателей саквинавира AUC и Cmax на 177% и 187% по сравнению с приемом саквинавира отдельно. Показатели кларитромицина AUC и Cmax увеличились примерно на 40% по сравнению с приемом Кларигета отдельно. Результаты исследования показали, что в случае применения данных дозировок и лекарственных форм, коррекция дозы не требуется. Применение саквинавира в мягких желатиновых капсулах может отличаться по лекарственному взаимодействию от саквинавира в твердых желатиновых капсулах. При комбинации саквинавира и ритонавира с Кларигетом следует принимать во внимание возможное взаимодействие ритонавира с кларитромицином. (см. раздел «Лекарственные взаимодействия»).
Кларигетпен келесі дәрілік препараттарды бір мезгілде қолдану қатаң қарсы көрсетілімде, өйткені олардың біріктірілімі өзара әрекеттесудің ауыр салдарларын туындатуы мүмкін

Цизаприд, пимозид, астемизол және терфенадин. Осы препараттарды Кларигетпен бір уақытта қабылдағанда қарыншалық тахикардия, қарыншалардың фибрилляциясы және екібағытты тахикардияны қоса, QT аралығының ұзаруына және аритмияларға алып келуі мүмкін.

Қастауыш алкалоидтары. Постмаркетингтік зерттеулер көрсеткендей, кларитромицин мен эрготаминді немесе дигидроэрготаминді бір мезгілде қолдану, орталық жүйке жүйесін қоса, қантамырларының тарылуы, аяқ-қолдардың және басқа тіндердің ишемиясы түрінде білінетін қастауыштардың уытты әсеріне әкеледі.

ГМГ-КоА-редуктаза тежегіштері (статиндер). Кларигетті ловастатинмен немесе симвастатинмен бір мезгілде қолдануға болмайды, өйткені олар айтарлықтай дәрежеде CYP3A4 метаболизденеді, ал кларитромициннің болуы олардың плазмадағы концентрациясының жоғарылауын туындатады, осының нәтижесінде миопатия және рабдомиолиздің даму қаупі артады. Кларитромицинді аталған статиндермен бір мезгілде қолданған емделушілерде рабдомиолиздің пайда болу жағдайлары туралы деректер бар. Егер Кларигетті міндетті түрде қолдану керек болса, ловастатинді немесе симвастатинді қабылдауды Кларигетті қолдану кезінде тоқтатады.

Кларигетті статиндермен бір мезгілде қолдануды сақтықпен тағайындау керек. Кларигет пен статиндерді бір мезгілде қолдану өте қажет болған жағдайда, CYP3A метаболизміне байланысты емес статиндерді мысалы, флувастатинді тағайындау мүмкіндігін қарастыру керек. Статиннің барынша мүмкін ең төмен дозасын тағайындау ұсынылады. Емделушілерде миопатияның белгілері мен симптомдарын байқап отыру керек. Кларигетті статиндермен бір мезгілде қолдануды сақтықпен тағайындау керек.

Басқа дәрілік препараттардың Кларигеттің емдік тиімділігіне әсері

CYP3A индукциялайтын препараттар (мысалы, рифампицин, фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал, шайқурай) кларитромициннің метаболизмін жеделдетуі мүмкін. Бұл кларитромициннің концентрациясының және оның тиімділігінің төмендеуіне әкелуі мүмкін. Бұдан басқа, кларитромициннің CYP3A-ны тежейтін әсерінің салдарынан жоғарылауы мүмкін (сондай-ақ CYP3A4 сәйкес тежегішінің медицинада қолданылуы жөніндегі нұсқаулығын қара) CYP3A индукциялайтын басқа дәрілік заттардың деңгейін байқап отыру қажет болуы мүмкін. Рифабутин мен Кларигетті бір мезгілде қолдану рифабутиннің деңгейінің жоғарылауына және кларитромициннің қан сарысуындағы концентрациясының төмендеуіне, сондай-ақ увеит қаупінің артуына әкеледі.

Келесі препараттардың қан сарысуында кларитромициннің концентрациясының өзгеруін туындатуы, немесе іс жүзінде туындатуы мүмкіндігі белгілі. Кларигеттің дозасын түзету немесе емдеудің басқа варианттарын қарастыру қажет болуы мүмкін

Эфавиренц, невирапин, рифампицин, рифабутин және рифапентин: P450 цитохромының метаболикалық жүйесінің күшті индукторы ретінде, бір мезгілде оның белсенді метаболитінің (14-OH-кларитромицин) концентрациясын жоғарылатып олар кларитромициннің метаболизмін жеделдетуі мүмкін, осылайша оның қан плазмасындағы концентрациясын төмендетеді. Кларитромицин мен 14-OH-кларитромициннің әртүрлі бактерияларға микробиологиялық әсерінің айырмашылығы болғандықтан, Кларигет пен Р450 цитохрома ферменттерінің индукторлары қажетті емдік әсерге қол жеткізуге кедергі етуі мүмкін.

Этравирин: Этравиринді қабылдағанда, Кларигеттің экспозициясы төмендейді, ал оның белсенді метаболиті 14-OH-кларитромициннің концентрациясы жоғарылайды. Өйткені 14-OH-кларитромицин микобактериялық кешенге (MAC) қарсы тиімділігі төмен дәрі болып табылатындықтан, аталған патогенге қатысты препараттың жалпы тиімділігі өзгеруі мүмкін. Осы себепті, MAC емдеу үшін емнің баламалы нұсқаларын қарастыру керек.

Флуконазол: кларитромициннің белсенді метаболиті 14-ОН тепе-тең концентрациясы флюконазолмен бір мезгілде қолданғанда айтарлықтай өзгерген жоқ. Кларигеттің дозасын түзету қажет емес.

Ритонавир: 200 мг ритонавирді әрбір сегіз сағатта және Кларигетті әрбір 12 сағатта бір мезгілде қолдану фармакокинетикасын зерттеулер көрсеткендей, кларитромициннің метаболизмінің айтарлықтай төмендеуіне әкеледі. Бұл кезде кларитромициннің Cmax 31%-ға, Cmin 182%-ға жоғарыласа, AUC 77%-ға жоғарылады. 14-OH-кларитромициннің түзілуінің іс жүзінде толық тежелуі байқалды. Бүйрек функциясы қалыпты емделушілерде кең емдік диапазонына байланысты Кларигеттің дозасын азайту қажет етілмейді. Бүйрек жеткіліксіздігімен емделушілерде дозаны түзету керек: креатинин клиренсі (КК) 30–60 мл/мин болғанда Кларигеттің дозасын 50%-ға төмендету, КК < 30 мл/мин болғанда –75%-ға төмендету керек. Кларигеттің күніне 1 гр асатын дозаларын ритонавирмен бірге қолдануға болмайды.

Атазанавир мен саквинавирді қоса, басқа да АИВ-протеаза тежегіштерімен («Дәрілік препараттармен екібағытты өзара әрекеттесуі» бөлімін қара) бірге ритонавирді фармакокинетикалық күшейткіш ретінде қолданғанда бүйрек функциясының бұзылуымен емделушілерде дозаны осылайша түзету жүргізу керек.

Кларигеттің басқа дәрілік препараттарға әсері

Аритмияға қарсы препараттар. Маркетингтен кейінгі тәжірибеде кларитромицинді хинидинмен немесе дизопирамидпен бір мезгілде қолданғанда екібағытты тахикардияның жағдайлары анықталған.

Кларигетті аталған препараттармен бір мезгілде қолданғанда QT интервалының ұзаруын уақытылы анықтау үшін, ЭКГ-мониторинг жүргізу ұсынылады. Кларигетпен емдеу кезінде аталған препараттардың қан сарысуындағы концентрациясын бақылап отыру керек. Кларитромицин мен дизопирамидті бір мезгілде қолданғанда гипогликемия жағдайлары туралы да хабарлар бар. Кларигет пен дизопирамидті бір мезгілде қолданғанда қандағы глюкоза деңгейін бақылау керек.

Пероральді гипогликемиялық дәрілер мен инсулин. Кларигетті және натеглинид пен репаглинид секілді белгілі гипогликемиялық дәрілерді бір мезгілде қолданғанда CYP3A энзимінің тежелуі байқалуы мүмкін, ол гипогликемияны туындатуы мүмкін. Глюкоза деңгейін мұқият мониторингілеу ұсынылады.

CYP3A-байланысты өзара әрекеттесу. CYP3A ферментінің тежегіші ретінде белгілі Кларигетті және CYP3A алғашқы метаболизденетін кез келген басқа препаратты бір мезгілде қолдану соңғысының қан плазмасындағы концентрациясының жоғарылауына әкелуі мүмкін, ол, өз кезегінде, оның емдік әсерін және жағымсыз реакцияларын күшейтуі немесе ұзартуы мүмкін.

Дәрілік заттар – CYP3A субстраттарын қабылдайтын емделушілерде, Кларигетті қабылдағанда әсіресе егер соңғылар тар емдік диапазон иеленсе (мысалы, карбамазепин) және/немесе осы энзиммен экстенсивті метаболизденсе сақтық шараларын сақтау керек. Кларигетті бір мезгілде қабылдайтын емделушілерде CYP3A метаболизденетін дәрілік заттардың сарысулық концентрациясын мониторингілеу және дозасын өзгерту қажет болуы мүмкін.

Келесі дәрілік препараттар немесе препараттар тобы сол бір CYP3A изоферменттерімен метаболизденетіні белгілі: альпразолам, астемизол, карбамазепин, цилостазол, цизаприд, циклоспорин, дизопирамид, қастауыш алкалоидтары, ловастатин, метилпреднизолон, мидазолам, омепразол, пероральді антикоагулянттар (мысалы, варфарин), пимозид, хинидин, рифабутин, силденафил, симвастатин, такролимус, терфенадин, триазолам мен винбластин, бірақ бұл тізім толық емес. Осындай өзара әрекеттесу механизмі Р450 цитохромы жүйесінің басқа изоферментімен метаболизденетін фенитоинді, теофиллин және вальпроатты қолданғанда, байқалған.

Омепразол. Дені сау ересек еріктілерді Кларигеттің пероральді түрін (500 мг әрбір 8 сағатта) және омепразолды (40 мг күнделікті) бір мезгілде қолданғанда зерттеу нәтижелері бар. Кларигетпен бір мезгілде қолданғанда омепразолдың плазмадағы (сәйкесінше Cmax, AUC0-24 және t1/2 30%, 89% және 34%-ға жоғарылауы) тепе тең концентрациясының жоғарылауы байқалды. Асқазандағы pH көрсеткішінің орташа мәні омепразолды жеке қабылдағанда 5,2 және омепразолды Кларигетпен бір мезгілде қабылдағанда 5,7 құрады.

Силденафил, тадалафил және варденафил. Оларды Кларигетпен бір мезгілде қолданғанда фосфодиэстераза тежегіштерінің (силденафил, тадалафил және варденафилдің) плазмалық концентрациясының жоғарылау мүмкіндігі бар, ол фосфодиэстераза тежегіштерінің дозасын азайтуды талап етуі мүмкін.
Теофиллин, карбамазепин. Клиникалық зерттеулер нәтижелері, Кларигетпен бір мезгілде қабылдағанда теофиллин мен карбамазепиннің айналымдағы концентрациясының статистикалық мәнді (p≤0,05) жоғарылауының барын көрсетеді.

Толтеродин негізінен Р450 цитохромының (CYP2D6) 2D6-изоформасымен метаболизденеді. Әйтсе де CYP2D6-сыз емделушілерде метаболизм CYP3A арқылы жүреді. Аталған популяцияда CYP3A бәсеңдеуі толтеродиннің плазмалық концентрациясының айтарлықтай жоғарылауына әкеледі. Осындай емделушілер үшін толтеродиннің дозасын төмендету оны Кларигет секілді CYP3A тежегіштерімен қолданғанда қажет болуы мүмкін.

Триазолобензодиазепиндер (мысалы, алпразолам, мидазолам, триазолам). Пероральді мидазоламды және Кларигетті бір мезгілде қолдануға болмайды. Мидазоламды Кларигетпен көктамырішілік қолданғанда дозаны уақытылы түзету үшін, емделушінің жағдайын мұқият мониторингілеу керек. Триазолам мен альпразоламды қоса, CYP3A метаболизденетін басқа бензодиазепиндерді қолданғандағыдай сақтық шараларын сақтау керек. Элиминациясы CYP3A-ға (темазепам, нитразепам, лоразепам) байланысты емес, бензодиазепиндер үшін Кларигетпен клиникалық мәні бар өзара әрекеттесудің дамуының мүмкіндігі төмен. Кларигет пен триазоламды бір мезгілде қолданғанда орталық жүйке жүйесі тарапынан дәрілік өзара әрекеттесу мен жағымсыз құбылыстардың дамуы (ұйқышылдық және сананың шатасуы секілді) туралы постмаркетингтік хабарлар бар. ОЖЖ тарапынан фармакологиялық әсерлердің жоғарылау мүмкіндігін ескеріп, емделушіні бақылауға алу керек.

Басқа дәрілік препараттармен өзара әрекеттесуі

Аминогликозидтер: Кларигет пен басқа отоуытты препараттарды, әсіресе аминогликозидтерді бір мезгілде сақтықпен тағайындау керек.

Колхицин CYP3A үшін де және сондай-ақ p-гликопротеиннің эффлюксті тасымалдаушысы үшін субстрат болып табылады. Кларигет пен басқа макролидтер CYP3A және p-гликопротеиннің тежегіштері болып табылатыны белгілі. Кларигет пен колхицинді бір мезгілде қолданған жағдайда, p-гликопротеин мен CYP3A-ны кларитромицинмен тежелуі колхициннің экспозициясының артуына әкелуі мүмкін. Емделушілерде колхицинмен уыттанудың клиникалық білінуін байқау керек. Бауыр мен бүйрек қалыпты функциясымен емделушілерге Кларигетпен бір мезгілде қолданғанда колхициннің дозасын төмендету керек. Кларигет пен колхицинді бір мезгілде бауыр және бүйрек жеткіліксіздігімен емделушілерге қолдануға болмайды.

Дигоксин P-гликопротеиннің (Pgp) субстраты болып саналады. Кларитромициннің Pgp бәсеңдетуге қабілеті бары белгілі. Бір мезгілде қолданғанда, Pgp бәсеңдеуі дигоксиннің экспозициясының жоғарылауына әкелуі мүмкін. Постмаркетингтік бақылауда Кларигетті дигоксинмен бір мезгілде қабылдайтын емделушілердің қан сарысуында дигоксин концентрациясының жоғарылауы анықталды. Кейбір емделушілерде дигиталисті уыттану белгілері, оның ішінде потенциальді фатальді аритмиялар дамыды. Оны Кларигетпен қолданғанда дигоксиннің емделушілердің қан сарысуындағы концентрациясын мұқият бақылау керек.

Зидовудин. Ересек АИВ-жұқтырған емделушілермен Кларигет таблеткасын және зидовудинді бір мезгілде пероральді қабылдау зидовудиннің тепе-тең концентрациясының төмендеуіне әкелуі мүмкін. Кларигет оларды бір мезгілде пероральді қабылдаған жағдайда зидовудиннің сіңірілуіне әсер етуі мүмкін, одан Кларигет пен зидовудинді 4-сағаттың қабылдау интервалын сақтау жолымен айтарлықтай дәрежеде аулақ болуға болады. Аталған өзара әрекеттесу зидовудинмен және дидеоксиинозинмен бір мезгілде Кларигет суспензиясын қабылдаған жағдайда АИВ жұқтырған емделуші-балаларда байқалмайды.

Фенитоин мен вальпроат. Спонтанды есептер нәтижесі бойынша, Кларигет секілді CYP3A тежегіштері мен метаболизміне CYP3A іс жүзінде қатыспайтын препараттар (мысалы, фенитоин және вальпроат) арасында өзара әрекеттесу байқалады. Осындай препараттарды Кларигетпен бір мезгілде тағайындағанда олардың қан сарысуындағы деңгейіне талдау жүргізу ұсынылады. Осы препараттардың қан сарысуындағы концентрациясының жоғарылауы туралы деректер бар.

Дәрілік препараттармен екібағыттағы өзара әрекеттесуі

Атазанавир мен кларитромицин CYP3A-ның субстраттары және тежегіштері болып табылады. Осы препараттар арасында екібағыттағы өзара әрекеттесу дәлелденген. Кларигет (500 мг күніне екі рет) пен атазанавирді (400 мг күніне бір рет) бір мезгілде қолдану кларитромициннің экспозициясының екі есе жоғарылауына, 14-OH-кларитромициннің экспозициясының 70%-ға төмендеуіне және атазанавирдің AUC 28%-ға жоғарылауына әкеледі. Кларитромицин айтарлықтай емдік тереземен сипатталатындықтан, бүйректің қалыпты функциясымен емделушілерде Кларигеттің дозасын төмендету талап етілмейді. Орташа дәрежедегі бүйрек жеткіліксіздігімен (КК 30-дан 60 мл/мин дейін) емделушілер үшін, Кларигеттің дозасы 50%-ға төмендетілуі керек. КК 30 мл/минуттан төмен емделушілер үшін Кларигеттің дозасы сәйкес дәрілік түрін қолдану жолымен 75%-ға төмендетілуі керек. Протеаза тежегіштерімен бір мезгілде қабылдағанда Кларигеттің дозасы күніне 1000 мг-ден аспауы керек.

Кальций өзекшелерінің блокаторлары. Артериялық гипотензияның даму қаупіне байланысты Кларигетті CYP3A4 метаболизденетін (мысалы, верапамил, амлодипин, дилтиазем) кальций өзекшелерінің блокаторларымен бір мезгілде сақтықпен қолдану керек. Өзара әрекеттескенде кларитромициннің де, сондай-ақ кальций өзекшелерінің блокаторларының плазмалық концентрациясы жоғарылауы мүмкін. Кларитромицинді верапамилмен бірге қабылдаған емделушілерде артериялық гипотензия, брадиаритмия және лактоацидоз байқалды.

Итраконазол мен кларитромицин CYP3A-ның субстраттары және тежегіштері болғандықтан, кларитромицин итраконазолдың плазмалық деңгейін жоғарылатуы және төмендетуі мүмкін. Итраконазолды Кларигетпен бірге қолданғанда емделушілер күшейтілген немесе ұзартылған фармакологиялық әсердің білінулері мен симптомдарын анықтау үшін дәрігердің мұқият бақылануында болуы керек.

Саквинавир мен кларитромицин CYP3A субстраттары мен тежегіштері болып табылады. Осы препараттар арасында екібағытты өзара әрекеттесу дәлелденген. 12 дені сау еріктілерді зерттеулер көрсеткендей, Кларигет (500 мг күніне екі рет) пен саквинавирді (1200 мг күніне үш рет жұмсақ желатинді қапсулаларда) бір мезгілде қолдану саквинавирді жеке қолданумен салыстырғанда саквинавирдің тепе-тең көрсеткіштері AUC және Cmax 177% және 187%-ға жоғарылауын туындатады. Кларитромициннің AUC және Cmax көрсеткіштері Кларигетті жеке қабылдаумен салыстырғанда шамамен 40%-ға жоғарылады. Зерттеулердің нәтижесі көрсеткендей, аталған дозалау мен дәрілік түрлерін қолданған жағдайда дозаны түзету талап етілмейді. Жұмсақ желатин капсуладағы саквинавирді қолдану қатты желатин капсуладағы саквинавирден дәрілік өзара әрекеттесуі бойынша ерекшелеленуі мүмкін. Саквинавир мен ритонавирді Кларигетпен біріктіргенде ритонавирдің кларитромицинмен болуы мүмкін өзара әрекеттесуін ескеру керек («Дәрілермен өзара әрекеттесу» бөлімін қара).

Передозировка кларигетом в таблетках

Симптомы: нарушение функции ЖКТ (тошнота, рвота, диарея, боль в животе), головная боль, спутанность сознания.

Лечение: симптоматическая терапия, промывание желудка. Гемодиализ и перитонеальный диализ не эффективны.
Симптомдары: АІЖ функциясының бұзылуы (жүрек айнуы, құсу, диарея, іштің ауыруы), бас ауыруы, сананың шатасуы.

Емі: симптоматикалық ем, асқазанды шаю. Гемодиализ және перитонеальді диализ тиімді емес.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

При приеме внутрь Кларитромицин быстро всасывается из желудочно-кишечного тракта, биодоступность 50%. Пища замедляет абсорбцию, существенно не влияя на биодоступность.

Tmax при приеме внутрь на голодный желудок достигается в течение 2–3 ч. Cвязывается с белками плазмы крови 50%. Около 20% принятой дозы сразу окисляется в печени с образованием основного метаболита 14-гидрокси-кларитромицина (14-ОН-кларитромицин), который обладает выраженной противомикробной активностью в отношении Haemophilus influenzae. Биотрансформация катализируется ферментами цитохромного комплекса P450. Стабильные концентрации кларитромицина и его основного метаболита достигаются в течение 2–3 дней. При приеме 250 мг кларитромицина каждые 12 ч Cmax кларитромицина в равновесном состоянии составляет примерно 1–2 мкг/мл, Cmax 14-ОН кларитромицина — 0,6–0,7 мкг/мл; при приеме 500 мг каждые 12 ч Cmax кларитромицина — 2–3 мкг/мл, каждые 8 ч — 3–4 мкг/мл, для 14-ОН кларитромицина Cmax при приеме 500 мг каждые 8–12 ч — до 1 мкг/мл. Кларитромицин и 14-ОН-кларитромицин хорошо проникают в жидкости и ткани организма, в т.ч. в легкие, кожу, мягкие ткани. Объем распределения — 243–266 л. T1/2 кларитромицина при приеме 250 мг каждые 12 ч — 3–4 ч, 14-ОН-кларитромицина — 5–6 ч; при приеме 500 мг каждые 8–12 ч значения T1/2 кларитромицина и его основного метаболита увеличиваются до 5–7 ч и 7–9 ч соответственно. Выводится почками и с фекалиями. С мочой в неизмененном виде — 20–30% и в виде 14-ОН-кларитромицин 10-15% . Примерно 4% выводится с фекалиями.

Пожилой возраст. У пациентов пожилого возраста (65–81 год) Cmax и AUC кларитромицина и 14-ОН-кларитромицина были повышены по сравнению с пациентами молодого возраста. Коррекции дозы кларитромицина при применении у пожилых людей не требуется, за исключением случаев тяжелой почечной недостаточности.

Нарушение функции печени. При нарушении функции печени равновесные концентрации кларитромицина не отличались от таковых у пациентов с со-храненной функцией печени, тогда как равновесные концентрации 14-ОН-кларитромицина у пациентов с нарушением функции печени были значительно ниже. При нарушении функции печени уменьшение выведения лекарственных средств в виде 14-ОН-кларитромицина частично компенсируется увеличением выведения кларитромицина почками и коррекции дозы не требуется.

Нарушение функции почек. У пациентов с нарушениями функции почек концентрация кларитромицина в плазме, T1/2, Cmax и Cmin, AUC кларитромицина и 14-ОН-кларитромицина повышаются. У больных с тяжелым нарушением функции почек (при Cl креатинина менее 30 мл/мин) может потребоваться коррекция дозы.
Ішке қабылданған кезде кларитромицин асқазан-ішек жолынан жылдам сіңіріледі, биожетімділігі 50%. Тамақ биожетімділігіне елеулі әсер етпей абсорбциясын баяулатады.

Аш қарынға ішке қабылданғанда Tmax 2–3 сағат ішінде жетеді. Қан плазмасы ақуыздарымен 50% байланысады. Қабылданған дозасының шамамен 20%-ы негізгі метаболит 14-гидроксикларитромицин (14-ОН-кларитромицин) түзе отырып, бауырда бірден тотығады, оның Haemophilus influenzae-ге қатысты микробқа қарсы айқын белсенділік иеленген. Биотрансформация Р450 цитохромды кешенінің ферментімен катализденеді.

Кларитромицин және оның негізгі метаболитінің тұрақты концентрациясына 2-3 күн ішінде жетеді.

250 мг кларитромицинді қабылдағанда әрбір 12 сағатта кларитромициннің Cmax–сы тепе-теңділік жағдайда шамамен 1–2 мкг/мл құрайды, 14-ОН-кларитромициннің Cmax– сы 0,6–0,7 мкг/мл; 500 мг кларитромицинді қабылдағанда әрбір 12 сағатта кларитромциннің Cmax–сы 2–3 мкг/мл, әрбір 8 сағатта 3–4 мкг/мл, 500 мг кларитромицинді қабылдағанда 14-ОН-кларитромициннің Cmax–сы әрбір 8–12 сағатта 1 мкг/мл-ге дейін.

Клатритромицин мен 14-ОН-кларитромицин организм тіндеріне және сұйықтарына, оның ішінде өкпе, тері және жұмсақ тіндерге жақсы өтеді. Таралу көлемі – 243-266 л. 250 мг клатритромицинді қабылдағанда әрбір 12 сағатта кларитромциннің T1/2-сі 3 -4 сағат, 14-ОН-кларитромициндікі 5-6 сағат; 500 мг қабылдағанда әрбір 8–12 сағатта кларитромицин мен оның негізгі метаболитінің T1/2-сі тиісінше 5-7 сағатқа және 7-9 сағатқа ұзарады. Несеппен және нәжіс арқылы шығарылады. 20-30% өзгермеген күйінде несеппен бөлінеді және 14-ОН-кларитромицин түрінде 10-15%. Шамамен нәжіс арқылы 4% бөлінеді.

Егде жас. Егде жастағы ауруларда (65-81 жас) кларитромицин және 14-ОН-кларитромициннің Cmax пен AUC-ы жас емделушілермен салыстырғанда жоғарырақ болады. Егде жастығыларға қолданғанда кларитромициннің дозасы түзетуді керек етпейді, тек ауыр күйдегі бүйрек жеткіліксіздігінде болмаса.

Бауыр функциясының бұзылуы. Бауыр функциясының бұзылуы кезіндегі кларитромициннің тепе-тең концентрациясының бауыр функциясының сақталған емделушілердегі осындаймен салыстырғанда еш айырмашылығы болмады, бірақ 14-ОН-кларитромицинің тепе-тең концентрациясы бауыр функциясының бұзылуы бар емделушілерде едәуір төменірек болды. Бауыр функциясының бұзылуында дәрілік заттың 14-ОН-кларитромицин түрінде бөлінуінің төмендеуі аздап бүйрек арқылы бөлінуімен теңгеріледі де доза түзетуін керек етпейді.

Бүйрек функциясының бұзылуы. Бүйрек функциясының бұзылуы бар емделушілерде плазмадағы кларитромицин концентрациясы, кларитромицин мен 14-ОН-кларитромициннің T1/2-сі, Cmax пен Cmin, AUC-сы жоғарылайды. Бүйрек функциясының ауыр бұзылуы бар науқастарда (креатинин Cl 30 мл/мин–тен төмен) доза түзетілуі керек болуы мүмкін.

Фармакодинамика

Кларигет является полусинтетическим макролидным антибиотиком с бактериостатическим действием. Кларигет связывается с 50s-субъединицей рибосомы бактерий, вызывая подавление синтеза белков бактерий.

Кларитромицин эффективен в отношении многих микроорганизмов, в т.ч. внутриклеточных (Mycoplasma pneumoniae, Legionella pneumophila, Chlamydia trachomatis и Chlamydia pneumoniae, Ureaplasma urealyticum), грамположительных — Staphylococcus spp., Streptoсoccus spp. (в т.ч. Streptococcus pyogenes, Streptococcus pneumoniae), Listeria monocytogenes, Corynebacterium spp., и грамотрицательных бактерий (Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Haemophilus ducreyi, Moraxella catarrhalis, Bordetella pertussis, Neisseria meningitidis, Borrelia burgdorferi, Pasteurella multocida, Campylobacter spp., Helicobacter pylori), некоторых анаэробов (Eubacterium spp., Peptococcus spp., Propionibacterium spp., Clostridium perfringens, Bacteroides melaninogenicus), Toxoplasma gondii, Mycoplasma pneumoniae, микобактерий (Mycobacterium avium complex, включающий Mycobacterium avium и Mycobacterium intracellulare, также M.marinum, M.leprae).

Большинство метициллин- и оксациллинрезистентых штаммов стафилокок-ков не чувствительны к кларитромицину.
Кларигет бактериостатикалық әсері бар жартылай синтетикалық макролидтік антибиотик болып табылады. Кларигет бактерия рибосомасының 50s суббірлігімен байланысқа түсіп, бактерия ақуыз синтезінің бәсеңдеуін туындатады.

Кларитромицин көптеген микроорганизмдерге қатысты тиімді, оның ішінде жасушаішілік (Mycoplasma pneumoniae, Legionella pnеumophila, Chlamydia trochomatis және C.Pneumoniae, Ureaplasma urealyticum), грамм оң - Staphylococcus spp., Streptococcus spp. (оның ішінде Staphylococcus pyogenes., Streptococcus pneumonia), Listeria monocytogenesis, Corynebacterium spp., және грамм теріс бактериялар (Haemophilus influenza, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Bordetella pertussis, Neisseria meningitidis, Borrelia burgdorferi, Pasteurella multocida, Campylobacter spp., Helicobacter pylori), кейбір анаэробтар (Eubacterium spp., Peptococcus spp., Propionibacterium spp., Clostridium perfringens, Bacteroides melaninogenicus), Toxoplasma gondii, Mycoplasma pneumoniae, микобактериялар (Mycobacterium avium complex, Mycobacterium avium мен Mycobacterium intercellulare қосқанда, және де M. Marinum, M.leprea).

Стафилококктардың көптеген метициллин- және оксациллинге резистентті штаммдары кларитромицинге сезімтал емес.

Упаковка и форма выпуска

По 10 таблеток в контурную ячейковую упаковку из фольги алюминиевой. По 1 контурной ячейковой упаковке вместе с инструкцией по медицинском-у применению на государственном и русском языках помещают в пачку из картона.
Алюминий фольгадан жасалған пішінді ұяшықты қаптамада 10 таблеткадан. 1 пішінді ұяшықты қаптамадан медицинада қолданылуы жөніндегі мемлекеттік және орыс тіліндегі нұсқаулықпен бірге картоннан жасалған қорапшаға салынған.